Στον κόσμο του μαραθωνίου υπάρχουν επιδόσεις που καταγράφονται σε πίνακες και άλλες που χαράσσονται στη μνήμη. Το παγκόσμιο ρεκόρ κατηγορίας Μ60 που σημείωσε ο Mohammed El Yamani στη Σεβίλλη δεν ανήκει απλώς στην πρώτη κατηγορία. Ανήκει σε εκείνες τις σπάνιες ιστορίες που ξεπερνούν τα χρονόμετρα και μιλούν απευθείας στη συνείδηση κάθε δρομέα που έχει αμφιβάλει, πονέσει, σταματήσει και ξανασηκωθεί.

 

Στις 15 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 61 ετών και 5 μηνών, διένυσε τα 42.195 μέτρα σε 2:28:23. Ένας χρόνος που δεν είναι απλώς εξαιρετικός για masters αθλητή. Είναι ιστορικός. Και αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος όταν φωτίζεται από όσα προηγήθηκαν.

Τρία χρόνια μακριά από τη γραμμή εκκίνησης

Η διαδρομή προς αυτό το ρεκόρ δεν ξεκίνησε με προπόνηση, αλλά με ακινησία. Τρία χρόνια χωρίς μαραθώνιο. Τρία χρόνια χωρίς αριθμό στο στήθος. Δύο χρόνια σχεδόν χωρίς τρέξιμο. Τενοντίτιδα στον γλουτό, δύο κατάγματα στη σπονδυλική στήλη, επίμονοι πόνοι στη μέση, ένα σώμα που έμοιαζε να έχει εξαντλήσει τα περιθώριά του. Υπήρξαν στιγμές έντονης αμφιβολίας, ακόμη και κατάθλιψης, στιγμές όπου το όνειρο του μαραθωνίου φάνταζε περισσότερο ως ανάμνηση παρά ως στόχος.

Κι όμως, ο El Yamani δεν εγκατέλειψε ποτέ. Στο κομοδίνο του βρέθηκε ένα βιβλίο του Philippe Labro, με έναν τίτλο που λειτουργούσε καθημερινά σαν υπενθύμιση: «Να πέφτεις επτά φορές, να σηκώνεσαι οκτώ». Δεν το διάβασε. Το μετέτρεψε σε στάση ζωής.

Η διαδρομή πριν από τα 61

Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος του επιτεύγματος στη Σεβίλλη, πρέπει να γυρίσει κανείς πολλά χρόνια πίσω. Γεννημένος το 1964, με καταγωγή από το Μαρόκο και αγωνιστική παρουσία στη Γαλλία, ο El Yamani μπήκε στον κόσμο του τρεξίματος σχετικά αργά, κοντά στα 30 του. Δεν υπήρξε παιδί-θαύμα ούτε ¨προϊόν¨ συστηματικής ακαδημίας. Ήταν όμως από την αρχή ένας αθλητής με σπάνια σχέση με την αντοχή, τη διάρκεια και τη συνέπεια.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 σημείωσε επιδόσεις που παραμένουν ανταγωνιστικές για τα ελληνικά δεδομένα ακόμη και σήμερα: 2:22:28 στον μαραθώνιο και 1:08:51 στον ημιμαραθώνιο. Ακολούθησαν δεκάδες μαραθώνιοι, διεθνείς παρουσίες και μια σταθερή ικανότητα να παραμένει ανταγωνιστικός όσο περνούσαν τα χρόνια. Το 2012 και σε ηλικία 48 ετών κατέκτησε την πρώτη θέση masters στον Μαραθώνιο του Σικάγο με 2:24:43, ενώ το 2021 στα 57 πλεόν χρόνια έτρεξε 2:26:56 στη Βαλένθια, επίδοση-ορόσημο για την κατηγορία Μ55 και σημείο αναφοράς για το παγκόσμιο masters running.

Τα τελευταία χρονια, ως μέλος της Team Lenglen στο Παρίσι, η προσέγγισή του δεν περιορίστηκε στην αναζήτηση χρόνων. Επικεντρώθηκε στη διατήρηση της συνέχειας, στην προσαρμογή της προπόνησης και στη βαθιά κατανόηση των ορίων του σώματος. Ίσως γι’ αυτό, όταν ήρθαν οι τραυματισμοί και η πολύμηνη αποχή, η καριέρα του δεν έκλεισε. Απλώς πάτησε παύση.

Η δύσκολη επιστροφή

Η επιστροφή δεν είχε τίποτα το ηρωικό. Μικρές υποτροπές, πόνοι που επανέρχονταν, φόβος σε κάθε επιτάχυνση. Κάθε προπόνηση ήταν μια διαπραγμάτευση με το σώμα και κάθε εβδομάδα μια δοκιμασία ψυχικής αντοχής. Κάποιοι έλεγαν ότι «μεγάλωσε». Άλλοι ότι «τελείωσε». Εκείνος μιλούσε για εμπειρία, για επίγνωση των ορίων, για τη δύναμη της πεποίθησης και για τη διαρκή επιθυμία βελτίωσης.

Από τη Βαλένθια στη Σεβίλλη

Ο αρχικός στόχος ήταν η Βαλένθια. Τον Σεπτέμβριο ξεκίνησε η προετοιμασία, τρία χρόνια μετά την τελευταία του παρουσία στη μαραθώνια απόσταση. Τρεις εβδομάδες πριν τον αγώνα, η διαπίστωση ήταν αμείλικτη: δεν ήταν έτοιμος. Η απόφαση να αποσυρθεί δεν ήταν ήττα, αλλά ένδειξη ωριμότητας. Η αναζήτηση νέου αγώνα τον οδήγησε στη Σεβίλλη, μόλις έναν μήνα πριν την εκκίνηση. Ένας αριθμός, μία ευκαιρία, μία τελευταία δοκιμή.

 

Ο πιο αγχωτικός μαραθώνιος της ζωής του

Ίσως ποτέ ξανά να μην είχε σταθεί σε εκκίνηση με τόσες ερωτήσεις. Είναι λογικό να απαιτείς τέτοιο επίπεδο απόδοσης μετά από δύο χρόνια σχεδόν χωρίς τρέξιμο; Μπορείς να αντέξεις την ένταση ενός μαραθωνίου; Μπορείς να ξαναβρείς τη ζώνη απόδοσής σου; Η απάντηση δεν δόθηκε θεωρητικά. Δόθηκε βήμα-βήμα, χιλιόμετρο-χιλιόμετρο, μέχρι τη γραμμή του τερματισμού.Μετά από 2 ώρες, 28 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα, ο χρόνος είχε μιλήσει.

Περισσότερο από ρεκόρ

Το παγκόσμιο ρεκόρ του Mohammed El Yamani στη Σεβίλλη δεν είναι απλώς μια κορυφαία επίδοση στην κατηγορία Μ60. Είναι μια δήλωση για το τι σημαίνει διάρκεια στον μαραθώνιο. Ότι η ηλικία δεν είναι φρένο αλλά πλαίσιο. Ότι η προσαρμογή, η υπομονή και η εμπειρία μπορούν να συνυπάρξουν με την υψηλή απόδοση. Ότι ο μαραθώνιος, περισσότερο από κάθε άλλο αγώνισμα, ανταμείβει εκείνους που αντέχουν να περιμένουν.

«Κάθε φορά που με θάβουν, ξαναγεννιέμαι», γράφει ο ίδιος. Και κάπως έτσι, ένας δρομέας 61 ετών θύμισε σε όλους γιατί τρέχουμε. Όχι για να νικήσουμε τον χρόνο, αλλά για να αποδείξουμε ότι δεν μας ορίζει.

Και ίσως τελικά, όπως δείχνει η ιστορία του, το να γερνάς μπορεί πράγματι να περιμένει.