Δεν πρόκειται απλώς για την ιστορία ενός rookie του Μαραθωνίου. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που μπήκε στον μαραθώνιο σαν «εισβολέας» και δηλώνει ότι ήρθε για να γράψει τη δική του ιστορία στο αγώνισμα και θα το κάνει με πάταγο.

Μέσα σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο, ένας 32χρονος Ελληνοβρετανός εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά και έκανε τον ελληνικό μαραθώνιο να παραμιλά. Όχι απλώς επειδή έτρεξε 2:51 στην πρώτη του  συμμετοχή στην Αθήνα το 2024 ,ούτε μόνο γιατί «επέστρεψε» λίγους μήνες μετά, στο Ανόβερο, και «χτύπησε» 2:28 σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο αλλά και για κάτι ακόμη. Μιλάει χωρίς φίλτρα, «ενοχλεί», προκαλεί και ανατρέπει τα όσα είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα, δηλώνοντας ότι θα σπάσει όλα τα «παγωμένα» για δεκαετίες εθνικά ρεκόρ σε όλα τα αγωνίσματα των μεγάλων αποστάσεων.

Ο Amadeus Clements δεν είναι η κλασική ιστορία ενός “ταλέντου” που μεγάλωσε στα στάδια. Μέχρι το 2023 δεν είχε καμία ουσιαστική επαφή με τον αγωνιστικό στίβο. Ερχόταν από το ποδόσφαιρο, από την προπονητική επιστήμη, από μια καριέρα στο εξωτερικό όπου έσπαγε ρεκόρ στις πωλήσεις, κυνηγώντας διαρκώς την κορυφή σε ό,τι κι αν έκανε.

 

Και κάπως έτσι, με μια αυτοπεποίθηση που αγγίζει τα όρια της πρόκλησης και με αρκετή δόση αθλητικού θράσους, βρέθηκε στην εκκίνηση του Μαραθωνίου της Αθήνας, να σπρώχνει τον εαυτό του μπροστά από τους elite, να φεύγει μόνος του στο πρώτο χιλιόμετρο, και να δηλώνει ότι “θα τους περάσει όλους”.

Στο πρώτο μέρος της δίωρης συνέντευξης που παραχώρησε στο Runbeat, ο Clements αποκαλύπτει το παρασκήνιο της εκρηκτικής του ανόδου: πώς από το «τρέχω για να είμαι fit» έφτασε να ζει έξι μήνες στο Iten, να προπονείται δίπλα σε παγκόσμιους πρωταθλητές, να βλέπει από κοντά τον Kipchoge και να ανεβάζει τον όγκο του στα 240 χιλιόμετρα την εβδομάδα μέχρι του σημείου να δώσει μάχη για τη ζωή του. «Έχω πει στην οικογένεια μου να είναι έτοιμοι γιατί μπορεί να χρειαστεί να με δουν να πεθαίνω στον τερματισμό», δηλώνει αφοπλιστικά χωρίς να αφήνει περιθώριο για δεύτερες σκέψεις.

Μιλά για το ελληνικό και το Αφρικανικό σύστημα, για τη σκληρότητα της Κένυας, για τα λάθη απειρίας που τον πλήγωσαν στην Αθήνα, αλλά και για το πώς ένας άνθρωπος χωρίς προπονητή, χτίζει μόνος του το project που πλέον φλερτάρει ανοιχτά με τα εθνικά ρεκόρ. «Δεν υπάρχει προπονητής που μπορεί να πιστέψει περισσότερο σε εμένα από... εμένα» επιμένει, επιλέγοντας μέσα απο την δική του περίπτωση να ανοίξει ξανά τη συζήτηση για την ποιότητα της προπονητικής στις μεγάλες αποστάσεις στην Ελλάδα.

Έχει στο παρελθόν ισχυριστεί ότι μπορεί να μην έχει προπονητή αλλά έχει μέντορες. Για πρώτη φορά αποκαλύπτει στο Runbeat έναν από τους τρεις μέντορες του. Πρόκειται για εν ενεργεία αθλητή με κορυφαίες επιδόσεις, ο οποίος τα τελευταία 3,5 χρόνια έχει μπει στον αγωνιστικό «πάγο».

Μιλά επίσης για πρώτη φορά αναλυτικά για όλα τα συμπληρώματα που λαμβάνει καθώς και για το πλήρες διατροφικό του πρωτόκολλο.

Το Α΄μέρος της συνέντευξης Clements αναμφισβήτητα είναι ενδιαφέρον ωστόσο το δεύτερο μέρος που πρόκειται να δημοσιευθεί την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου αναμένεται να προκαλέσει στιβικό «σεισμό» με αποκαλύψεις και σοβαρές καταγγελίες με αναφορές σε συγκεκριμένα πρόσωπα.

Χρήστος Κώνστας: Λοιπόν, καταρχάς, πριν ξεκινήσω τις καθαρά αθλητικές ερωτήσεις, επειδή έχω παρακολουθήσει νομίζω όλες τις συνεντεύξεις που έχεις δώσει μέχρι τώρα, θέλω να πάω ένα βήμα πιο πίσω από αυτά που έχω ακούσει. Για να μάθουν οι αναγνώστες του Runbeat ακόμη περισσότερα για σένα, πέρα από το κομμάτι το αθλητικό που θα ρωτήσω πολλά πράγματα. Έλληνο-Βρετανός, σωστά;

Αmadeus Clements: O πατέρας μου είναι βρετανός από το Νορθάμπτον. Μεγάλωσα εδώ, Ελλάδα στην Καλλιθέα και 19 χρονών έφυγα Αγγλία, πήγα Νορθάμπτον για σπουδές. Έπαιζα ποδόσφαιρο στην Καλλιθέα, αλλά δεν έγινα ποτέ επαγγελματίας ωστόσο προπονητικά ήμουν μαζί με την πρώτη ομάδα, που ήταν η επαγγελματική τότε. Επειδή δεν υπέγραψα, αποφάσισα να γίνω προπονητής. Και επειδή είμαι και μισός Άγγλος και είχα την ευκαιρία εκεί να πάμε με τον παππού μου να μείνω εκεί στο σπίτι για να σπουδάζω, έτσι ξεκίνησα και έφυγα.

Με τα χρώματα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Καλλιθέας

Χ.Κ: Η επιλογή του ποδοσφαίρου ήταν φαντάζομαι από παιδική ηλικία, αλλά προέκυψε και εξαιτίας της οικογένειάς ή κάνω λάθος;

A.C: Εντάξει, ναι. Σίγουρα βοηθάει ότι η μητέρα μου ήταν η πρώτη Ελληνίδα FIFA διαιτητής και ήταν στην Α' Εθνική. Από μικρό παιδί, ας πούμε, ήμουνα στα γήπεδα και ήμουν κοντά στους ποδοσφαιριστές, στους επαγγελματίες. Έχω γνωρίσει μεγάλα ονόματα έτσι, με αυτόν τον τρόπο. Ας πούμε τον Beckham, για παράδειγμα. Και είχα καλές εμπειρίες από μικρή ηλικία στο ποδόσφαιρο. Αλλά ο πατέρας μου δεν έχει καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Απλά αυτός ήρθε εδώ από την Αγγλία.

Χ.Κ: Επομένως η μητέρα ήταν η έμπνευση να ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο;

A.C: Ήταν επόπτης στην super league kαι ήταν και η μόνη γυναίκα για πολλά χρόνια στην κατηγορία αλλά το ποδόσφαιρο ήταν καθαρά δική μου επιλογή δεν υπήρξε δηλαδή κάποια παρότρυνση απο τη μητέρα μου.Τελείως δικό μου.

Χ.Κ: To ίδιο ισχύει φαντάζομαι για την για επιλογή των σπουδών στην προπονητική ποδοσφαίρου;

A.C: Εγώ μόνος μου, ναι. Σπούδασα προπονητική αθλητισμού, γιατί στο Πανεπιστήμιο δεν εξειδικεύεσαι σ'ένα άθλημα. Μελετάς αθλητισμό γενικά, γιατί κάνεις, ας πούμε, Ανατομία, φυσιολογία, διατροφή, ψυχολογία, στατιστική. Πολλά διαφορετικά πράγματα που είναι γύρω απο τον Αθλητισμό γενικά. Αλλά, καθώς σπούδαζα επίσης δούλευα σαν προπονητής. Δηλαδή, μπήκα στις Ακαδημίες στη Νορθάμπτον Τάουν, που ήταν τότε Λίγκ 2, νομίζω, ή Λίγκ 1. Και έκανα προπόνηση στις Ακαδημίες στα μικρά παιδιά. Ξεκίνησα από τα K7.Και καθώς ανέβαινα με τα διπλώματα, το UΕFA Β, μετά πήρα και το UΕFA Α, ανέβαινα σε πιο μεγάλες ηλικίες. Και μετά πήγα σε μια μεγαλύτερη ομάδα, την Peterborough United. Ανέλαβα μεγαλύτερες ηλικίες, K14, K15, K16, K18. Aλλά μετά από περίπου 9-10 χρόνια, που είχα πάρει και το master, το μεταπτυχιακό μου στην προπονητική, αποφάσισα να σταματήσω την προπονητική, γιατί με τα λεφτά δεν πήγαινε τόσο καλά. Δηλαδή ήμουν κοντά στα 30 και δεν ήμουν οικονομικά εκεί που ήθελα να είμαι. Και γι' αυτό αποφάσισα να παρατήσω την προπονητική και να μπω σε κανονική δουλειά, που ανταμείβει καλύτερα, όπως καταλαβαίνεις.

Προπονητής σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες στη Βρετανία.

«Φτιάχνομαι με την ιδέα των ρεκόρ σε όλα στη ζωή μου»

Χ.K: Τι δουλειά επέλεξες σε εκείνη τη φάση της ζωής σου;

A.C: Aσχολήθηκα με το recruitment. Έχει πολύ να κάνει με πωλήσεις και αυτό μου άρεσε πάρα πολύ. Ουσιαστικά πρόκειται για online εύρεση εργασίας.

Χ.Κ :Εύρεση εργασίας για λογαριασμό ποιού;

A.C: Για μεγάλες εταιρίες. Για παράδειγμα με τον αδερφό μου που έχει και την επιχείρηση εστιάζουμε σε εταιρίες βιοφαρμακευτικής. Δηλαδή έχουμε συμβόλαιο με την Pfizer και ψάχνει, ας πούμε, δύο βιοστατιστικούς για να κάνουν κάποια τεστ, να δούνε πώς θα βγάλουν το επόμενο φάρμακο και χρειάζονται να βρούνε κάποια άτομα πάνω σε αυτό το αντικείμενο. Εμείς λοιπόν είμαστε αυτοί που βοηθάμε να τους βρούμε αυτούς τους επαγγελματίες και να τους βάλουμε μέσα στη δουλειά. Και είναι σαν ένα contract, ας πούμε, σαν ένα συμβόλαιο, στο οποίο εμείς βρίσκουμε τη δουλειά. Η εταιρεία πληρώνει, ουσιαστικά, εμάς, τους recruiters, τους ευρευτές της εργασίας.

Χ.Κ : Kαι πως τα πήγες σε αυτή τη δουλειά;

A.C: Εντάξει, ακόμα και εκεί στις πωλήσεις, έσπασα το ρεκόρ για τις περισσότερες πωλήσεις εντός ενός έτους. Κατα πολύ, κιόλας. Μέσα σε 9 μήνες, έσπασα το ρεκόρ ξεπερνώντας το 1 εκατομμύριο ευρώ στις πωλήσεις, κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ. Εκείνη την περίοδο επειδή έκανα πολλά βιντεάκια στο LinkedIn, με είδε μια εταιρεία πολύ μεγάλη, αμερικάνικη, και κατευθείαν μου ζήτησε να πάω να κάνω interview, και με πήρανε στο Λονδίνο να δουλεύω εκεί πέρα, με ένα μισθό περίπου 3 φορές πιο ψηλό από ότι ήμουν προηγουμένως.

Χ.K:Άρα Αmadeus αν καταλαβαίνω καλά, είσαι από τις περιπτώσεις που, θα μου επιτρέψεις να σου το πω, αλλά θα καταλάβεις πώς το εννοώ, που «φτιάχνεσαι» με το ρεκόρ, γενικότερα. Σ' αρέσει να το κυνηγάς, σ' αρέσει να βάζεις όχι απλά στόχο, να βάζεις υψηλό στόχο, εγώ αυτό αντιλαμβάνομαι.

Α.C:Αυτό είναι πολύ σωστό, ναι, γιατί σε ό,τι κάνω βάζω το πιο ψηλό στόχο που μπορώ και πάω και το χτυπάω, ναι. Είναι πολύ σωστό αυτό που λες, σωστό.

Ημέρα επιτυχίας στις πωλήσεις 

Από αμυντικό χάφ σε full επίθεση στο Μαραθώνιο-Το πρώτο sub3 και η πρώτη ¨σύγκρουση¨ στο μπλοκ των elite

Χ.Κ: Λοιπόν για να περάσουμε τώρα στην θεαματική εμφάνιση σου στο δρομικό κόσμο. Από αμυντικό χαφ στο ποδόσφαιρο, μέχρι τα 18-19 σου χρόνια, όσο δηλαδή έπαιζες στην Καλλιθέα, πέρασες σε full επίθεση ως δρομέας. Πώς έγινε αυτό το βήμα;

A.C: Εντάξει, υπάρχουν πολλά χρόνια διαφορά μεταξύ. Εγώ έπαιζα μπάλα και έγινα δρομέας αλλά χωρίς να κυνηγάω τον πρωταθλητισμό στο τρέξιμο, όπως κυνηγούσα στο ποδόσφαιρο. Έκανα προπόνηση μόνος μου, γιατί δεν είχα χρόνο και έκανα, ας πούμε, τρεις προπονήσεις μες στη βδομάδα και το Σάββατο, που ήταν πολύ μικρής διάρκειας, κάτω από μία ώρα αυτές τις προπονήσεις, αλλά με κρατάγανε fit, δηλαδή με κρατάγαν σε ένα επίπεδο που ήμουν σαν ποδοσφαιριστής περίπου το ίδιο. Και έτσι κρατήθηκα, ας πούμε,όλα αυτά τα χρόνια και δεν χάλασε η φυσική μου κατάσταση.

Χ.Κ: Ωραία, αντιληπτό αυτό, αλλά εδώ τώρα υπάρχει ένα ζήτημα και ένα ερώτημα που προκύπτει. Ξεκίνησες να τρέχεις για να διατηρηθείς σε μια καλή φυσική κατάσταση. Το δέχομαι, το καταλαβαίνω. Αλλά αυτό απέχει από το να μπλέξεις με το μαραθώνιο και μάλιστα με τον ανταγωνιστικό μαραθώνιο. Πόσο μάλλον όταν συζητάμε για τον Αmadeus ο οποίος μπορεί να μην ήταν ικανοποιημένος οικονομικά από την προπονητική που εξασκούσε στη Βρετανία ,να έκανε και μία άλλη επιλογή επαγγελματική η οποία του βγήκε κιόλας, όπως μου επιβεβαιώνεις ότι συνεχώς ανέβαινες level στο κομμάτι αυτό που είχες ασχοληθεί με την εύρεση εργασίας καταρρίπτοντας ρεκόρ και ξαφνικά δείχνεις όχι να τα παρατάς ακριβώς αλλά να κάνεις μία τεράστια προσθήκη στη ζωή σου που απαιτεί χρόνο, κόπο και φαιά ουσία.

Α.C: Εντάξει, εγώ το 2024 που ήταν ο πρώτος μαραθώνιος τον έτρεξα ουσιαστικά χωρίς προπόνηση. Δηλαδή ο αδερφός μου είχε ήδη κάνει το μαραθώνιο της Αθήνας και μου λέει έλα να το κάνεις και εσύ του χρόνου και του λέω εντάξει θα το δούμε και τελικά νομίζω γράφτηκα τρεις μήνες πριν και θυμάμαι ακόμα και ένα μήνα πριν από εκείνο το μαραθώνιο του 2024 ,είπα στον αδερφό μου ότι τελικά δεν θα τον τρέξω γιατί ένιωθα πιασμένος και μου λέει δηλαδή τι λες ρε; έχεις γραφτεί και δεν θα έρθεις; Τελικά έφτασα στον αγώνα και το πρωί στον Μαραθώνα με ρώτησε ο αδερφός μου τι στόχο είχα και λέω εντάξει κάτω από τρεις ώρες μου λέει τι λες ρε άντε, δεν έχεις τρέξει ποτέ μαραθώνιο και θα τρέξεις την Αθήνα κάτω από τρεις ώρες; Με τίποτα μου λέει, λέω εντάξει θα το δεις. Αφού άφησα τα ρούχα μου στα φορτηγά του ιματισμού πήγα για ζέσταμα μπροστά από την γραμμή εκκίνησης. Η ώρα περνούσε και λίγο πριν την εκκίνηση πήγα να μπω μπροστά αλλά δεν με αφήναν να περάσω μέσα γιατί δεν ήμουν στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στους elite.Kαι εκεί νευρίασα και πείσμωσα πάρα πολύ. Δεν μου άρεσε αυτό που μου είπε γιατί κοιτάω παρακάτω τους elite και βλέπω κάποια παιδιά που με όλο τον σεβασμό πιστεύω ότι είμαι πιο fit από αυτούς έτσι όπως τους έβλεπα και καλά elit αθλητές .Έτσι όπως τα ακούω εγώ το elite λέω δεν μπορεί να είναι τόσο πιο μακριά από εμένα αυτά τα παιδιά που κοιτάω μπροστά μου γιατί εγώ βλέπω τον εαυτό μου γιατί είμαι εδώ 68 κιλά(τότε) και βλέπω κάποιους που έχουν πολλά κιλά παραπάνω και πρέπει να είμαι πιο αθλητικός από αυτούς γιατί δεν με αφήνεις να περάσω. Επέμεναν να μην με αφήσουν αλλά τελικά κατάφερα με επιμονή κατά τη διάρκεια της εκφώνησης του όρκου των Μαραθωνοδρόμων να βρω την ευκαιρία και μπήκα μέσα στους πρώτους στην γραμμή εκκίνησης και αν δείτε το βίντεο του αγώνα στην εκκίνηση είμαι μπροστά μπροστά αριστερά γεμάτος πείσμα. Είμαι έτοιμος να σπάσω τις 3 ώρες αλλά όχι μόνο αυτό μετά την εκκίνηση έφυγα μόνος μου μπροστά από όλους τους elite. Έφυγα κομμάτια με sprint και πήρα διαφορά πολύ μπροστά. Έτρεχα μόνος μου έως και το 3ο χιλιόμετρο και εκεί εντάξει κατάλαβα ότι δεν πρόκειται αυτό να συνεχιστεί.

Όταν με προσπέρασαν οι elite στο πρώτο μου αγώνα είπα «εγώ αυτούς θα τους κερδίσω»

Χ.Κ: H πρώτη σου κούρσα δηλαδή στον Μαραθώνιο είχε «αυτοκτονική» τακτική

Α.C: Ναι έτρεχα και είπα μέσα μου,Amadeus δεν είσαι έτοιμος για αυτό το πράγμα απλά προσπάθησε να πας κάτω από τρεις ώρες. Οι elite άρχισαν να με περνάνε στο 3,5 χιλιόμετρο τους κοιτάω και εκείνη τη στιγμή χαμογέλασα γιατί τους είδα δίπλα μου και έτσι όπως τους είδα λέω αυτούς εγώ θα τους περάσω όλους γιατί έτσι όπως τους είδα λέω εγώ τους έχω, εγώ πιστεύω στο εαυτό μου και λέω θα κάνω προπόνηση για να τους περάσω αυτούς δεν μπορεί να είμαι τόσο πίσω από αυτούς. Με πέρασαν και συνέχισα τον αγώνα μου και τερμάτισα με 2:51 στο Καλλιμάρμαρο και πανηγύρισα πιο πολύ από ό,τι έχω πανηγυρίσει ποτέ γιατί πραγματικά έβαλα στόχο και τον πέτυχα για πολύ. Με το που τελειώνει ο αγώνας μου με κοίταγαν οι φίλοι μου και λέω είμαι πολύ χαρούμενος γιατί ξέρω ότι θα τον κερδίσω αυτόν το αγώνα με προπόνηση. Μου λένε οι φίλοι μου τι λες μόλις έτρεξες ηρέμησε λίγο. Και τότε τους είπα μέσα στο Καλλιμάρμαρο ότι δεν υπάρχει περίπτωση θα τους κερδίσω όλους.

 

Ο πρώτος τερματισμός στο Καλλιμάρμαρο με 2:51

Χ.Κ: Από εκείνη την ημέρα πως κύλησαν τα πράγματα;

A.C: Αρχίζω από εκείνη τη μέρα και σχεδιάζω το πλάνο τι θα κάνω ακριβώς. Παίρνω τηλέφωνο στο ΣΕΓΑΣ και ρωτάω τι χρειάζεται για να είμαι στον επόμενο αγώνα της Αθήνας μέσα στους elite. Moυ είπαν να πιάσω το όριο για το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε οποιοδήποτε αγώνα στον κόσμο που είναι World Athletics Approved. Κοιτάω ποια είναι η επόμενη κούρσα και βλέπω το Ανόβερο. Μου άρεσε γιατί μου έδινε κάποιο χρονικό διάστημα να προετοιμαστώ καθώς γίνεται τον Απρίλιο και μετά θα είχα και πάλι αρκετό διάστημα για να προετοιμαστώ για την Αθήνα το 2025.Βάζω στόχο να κάνω κάτω από 2:44 που είναι το όριο για το πρωτάθλημα και βάζω μια προετοιμασία πολύ σκληρή και κάθε μήνα γινόταν πολύ πιο σκληρή. Με περισσότερο όγκο, με περισσότερες προπονήσεις δυνατές κλπ και σιγά σιγά το έβλεπα και το κοιτάγαμε με το αδερφό μου και τους φίλους μου και φαινόταν ότι θα πάω πολύ πιο κάτω από το 2:44. γιατί στα long runs φαινόταν ότι ήμουν πολύ άνετος και λέω παιδιά πρέπει να πάω για 2:30 σε αυτόν τον αγώνα γιατί φαίνεται ότι το έχω. Όντως πριν τον αγώνα εγώ κάθομαι και το πλανάρω το κάθε χιλιόμετρο σε τι πέρασμα θα περάσω και υπάρχει φωτογραφία ακόμα που έχω γράψει στο χέρι μου πριν μπω στον αγώνα ακριβώς όλα τα περάσματα και γράφει το τελευταίο νούμερο είναι 2:28 και όντως βγαίνω στον αγώνα στο Aνόβερο και ακολουθώ το πλάνο, πάω λίγο πιο γρήγορα στην αρχή από το πλάνο μου, κερδίζω κάποιο χρόνο μετά στο τέλος των τελευταίων 5 χιλιόμετρων έχασα λίγο αλλά έφτασα στο 2:28 αυτό που είχα γράψει και μετά από εκεί και πέρα όταν κάνω το 2:28 ξεκινάει η ιστορία με την Κένυα.

Το στοίχημα για το «ταξίδι» των έξι μηνών στην Κένυα

Χ.K: Έχεις πει ότι βρέθηκες κατά τύχη στην Κένυα αλλά πριν από αυτό πρέπει να πούμε ότι πήγες εξαιτίας ενός στοιχήματος. Όχι σε στοιχηματική εταιρία αλλά με τον αδερφό σου. Σωστά;

A.C: Ναι, Σωστά. Είχα πει στον αδερφό μου ότι θέλω να πάω στην Κένυα για να προετοιμαστώ για να κερδίσω τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Μου λέει ότι είσαι πολύ μακριά ακόμη για κάτι τέτοιο και τότε βάλαμε το στοίχημα ότι αν κατάφερνα να κάνω κάτω από 2:30 θα μου έδινε τη δυνατότητα να δουλεύω online από την Κένυα ώστε να προπονούμαι εκεί. Έκανα το 2:28 και το κέρδισα. Στον τερματισμό στο Ανόβερο υπήρχε ένας Κενυάτης που μπορεί κάποιος να τον δει και στο βίντεο τον λένα Shaila και τραυματίστηκε αυτό το παιδί στο 8ο χιλιόμετρο και ήταν με παγάκια καθισμένος στον τερματισμό. Τον βλέπω, τον χαιρετάω και του εξηγώ ότι θέλω να έρθω στην Κένια. Όσο πιο σύντομα γίνεται, δηλαδή στην επόμενη εβδομάδα τόσο γρήγορα. Και του λέω μπορείς να με βοηθήσεις να βρω σπίτι και επίσης να έχω γκρουπ για να τρέχω. Επειδή δεν ξέρω κανέναν εκεί πέρα, να μπορώ με κάποιον ή μαζί του. Και μου λέει ωραία, θα στο φτιάξω εγώ. Δεν ξέρω, είμαι πολύ τυχερός που το έκανε αυτό για μένα γιατί δεν είχε κάποιο λόγο να το κάνει. Και όντως, δηλαδή το παιδί βγάζει το κινητό του, ψάχνει και μου λέει αυτά είναι τα ποσά. Δηλαδή με 50 ευρώ θα είναι το ενοίκιο σου. Μου λέει τα υπόλοιπα κόστη ,σκέψου άλλα 120 ευρώ. Και σκέφτηκα ότι αυτά τα ποσά είναι πολύ εύκολα. Έτσι ανταλλάξαμε στοιχεία ,οργανώθηκα και την επόμενη εβδομάδα κιόλας είχα κλείσει εισιτήριο για να πετάξω για Κένυα. Πήγα στον Ιten και έμεινα με το γκρουπ του Daniel Ebenyo που έχει επίδοση 2:06. Είχα δηλαδή προπονητικά την ομάδα και το επίπεδο που ήθελα. Έμεινα στην Κένυα 6 μήνες.

Στο προπονητικό camp στην Κένυα

Χ.Κ: Αυτή η μετάβαση, δηλαδή, σε μία άλλη χώρα, με μία άλλη καθημερινότητα, είσαι ακόμη νέος αθλητής και ακόμη μαθαίνεις πράγματα. Θέλω να πω ότι δεν είσαι ο έμπειρος αθλητής, που εντάξει, μετά από 10 χρόνια που ασχολείσαι με το άθλημα, βγαίνεις σε μία άλλη χώρα για προετοιμασία, οπου είσαι λίγο πιο μεστωμένος ως αθλητής. Πως είναι να είναι όλα καινούργια για εσένα;

Α.C:Ναι, εντάξει. Νομίζω πολλοί δεν θα μπορούσαν το κάνουν αυτό όντως. Απλά εγώ πιστεύω πολύ στον εαυτό μου και λέω ότι οι Kενυάτες μπορεί να είναι γρήγοροι αλλά δεν μου λέει κάτι. Γιατί υπάρχουν και κάποιοι που είναι λίγο πιο αργοί. Οπότε εγώ θα κάτσω μαζί τους και θα προσπαθήσω να τους πιάσω. Και σιγά σιγά είμαι σίγουρος ότι θα τους πιάσω. Εγώ απλά πιστεύω στον εαυτό μου, αυτό το έχω, έχω πολλή αυτοπεποίθηση στον εαυτό μου.

Η προπόνηση με τον Eliud Kipchoge

Χ.Κ: Πως είναι να προπονείσαι με κορυφαίους αθλητές παγκοσμίως;

A.C:Η πρώτη μας προπόνηση ήταν διαλειμματική στο Ελντορέτ. Πάμε στο γήπεδο, ήταν 6:00 το πρωί ακόμα ήταν νύχτα πολύ και βγαίνουμε για ζέσταμα και βλέπω να βγαίνει ένα γκρουπ με 5 άτομα, όλοι φορούσαν μαύρα να τρέχουν πολύ γρήγορα στο ζέσταμα και τους κοιτάω από κοντά και κατάλαβα ότι ανάμεσα τους ήταν ο Eliud Kipchoge και μίλησαν με τον Ebenyo που ήμασταν μαζί καθώς ήταν ο μόνος που τον ήξερε. Έμαθα πάρα πολλά πράγματα μόνο και μόνο απ' αυτή την προπόνηση. Το μεγαλύτερο πράγμα που πήρα από εκείνη την προπόνηση από τον Κipchoge ήταν ότι, επειδή εγώ παρατηρώ λεπτομέρειες στους αθλητές, από τις σπουδές στην προπονητική μάλλον το έχω πάρει, να κοιτάω λεπτομέρειες, και παρατήρησα κάτι στον Κipchoge, το οποίο δεν το έχω ξαναδεί σε κανέναν άλλον σε τέτοιο βαθμό. Είναι ο μόνος δρομέας που έχω δει, που είναι τελείως συγκεντρωμένος στο στόχο του. Νομίζω ότι δεν χάνει τη συγκέντρωσή ποτέ .Ήταν σαν να είχε τα μάτια του καρφωμένα σε ένα σημείο, και δεν κουνιόταν, δεν είχε δώσει σημασία σε τίποτα άλλο, παρά μόνο να κρατήσει τον ρυθμό που ήθελε. Ίσως είναι ένας από τους λόγους που έχει φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Είναι πολύ συγκεντρωμένος, δεν έχει καμία σχέση με τους υπόλοιπους αθλητές, στο level που το έχει πάει με τη συγκέντρωσή του. Αυτό μου έχει μείνει και μου έχει κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση.

Οι διαφορές ανάμεσα στο προπονητικά συστήματα

Χ.Κ: Έχεις δει το Ελληνικό σύστημα προπονητικής, έχεις δει το σύστημα το Αφρικανών αλλά και των υπολοίπων Ευρωπαίων, κυρίως στη Βρετανία. Ποιες είναι οι διαφορές;

A.C: Εντάξει, για να τα λέμε όπως είναι. Εγώ δεν πιστεύω ότι είναι τόσο καλοί στην προπονητική οι Κενυάτες. Γιατι πολλά πράγματα δεν τα γνωρίζουν. Δεν γνωρίζουν καν τι είναι φυσιολογία. Δεν γνωρίζουν τι σημαίνει γαλακτικό ή κατώφλι. Κάποιοι από αυτούς δεν έχουν καν ρολόι, δεν γνωρίζουν pace ή παλμούς. Είναι πολύ πίσω προπονητικά. Αλλά έχουν εστιάσει σε κάποια βασικά και απλά πράγματα και απλά τα κάνουν πολύ καλά. Δηλαδή καταλαβαίνουν τι σημαίνει πειθαρχία. Τι σημαίνει να βγαίνεις για long run σε υψόμετρο 2.500 μέτρα και μέσα στην εβδομάδα να έχεις έντονες διαλειμματικές προπονήσεις. Τα οποία αν τα κάνεις όλα μαζί , ακόμη κι αν δεν έχουν τις γνώσεις, καταφέρνουν να βελτιώνονται. Μόνο και μόνο επειδή κάνουν αυτές τις προπονήσεις που είναι πολύ σκληρές, οι αθλητές τους βελτιώνονται. Γιατί είναι πολύ σκληρά αυτά που κάνουμε εκεί. πέρα. Σκληραγωγούμαστε πραγματικά κάθε μέρα. Δηλαδή, ακόμη και στην εύκολη μέρα κάνουμε 500 μέτρα ανάβαση σε βουνά. Οπότε, είτε ξέρουν είτε δεν ξέρουν, από αυτά που κάνουν, κάτι καλό θα βγει από αυτό.

Χ.Κ: Οι ανηφόρες σε σχέση με το περιβάλλον, και εννοώ το περιβάλλον με την καθολική έννοια του όρου, διότι εμείς συνήθως τρέχουμε σε αστικά περιβάλλοντα, αυτό πιστεύεις ότι συμβάλλει; Tο ρωτάω γιατί υπάρχουν έρευνες που έχουν καταδείξει ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί πολύ πιο αποδοτικά σε ένα τέτοιο περιβάλλον, από ότι σε ένα αστικό περιβάλλον.

Α.C:Εντάξει, νομίζω ότι έχει λιγότερες αποσπάσεις εκεί πέρα. Δηλαδή στο Iten δεν έχει κάτι να κάνεις. Εδώ στην Αθήνα μπορεί ένας αθλητής να βγει έξω και να πάει στο σινεμά, να πάει βόλτα, να διασκεδάσει ,να έχει διάφορες παράλληλες ασχολίες, να χαλάει την ενέργεια του σε πράγματα που δεν χρειάζονται. Στην Κένυα τρως, τρέχεις, κοιμάσαι. Δεν έχει κάτι άλλο να κάνεις. Οπότε αυτό σίγουρα βοηθάει για τους αθλητές που είναι επιρρεπείς στις αποσπάσεις. Αλλά εν τέλει, άμα είσαι αφοσιωμένος, αυτά είναι δικαιολογίες. Τώρα που είμαι στην Αθήνα δεν σημαίνει ότι βγαίνω έξω για βόλτες .Εγώ ζω εδώ όπως ζω στην Κένυα. Έχω ό,τι λιγότερο χρειάζομαι μέσα στο σπίτι μου και μόνο την προπόνησή μου κοιτάω. Εξαρτάται τι mindset έχει ο καθένας. Αλλά αυτό που θα πω για την Κένυα είναι ότι επειδή έχεις γύρω σου πραγματικούς πρωταθλητές παγκόσμιους δεν μπορείς να ρίξεις το στάνταρ. Δηλαδή ό,τι κάνεις, σε κοιτάνε κατευθείαν 100 άτομα οι οποίοι έχουν πάρει μετάλλια, έχουν πάει σε παγκόσμιο. Δηλαδή εκτίθεσαι άμα κάνεις κάποια πράγματα λάθος.

Χ.Κ: Eπομένως το περιβάλλον από μόνο του είναι πιεστικό για σένα. Από μόνο του το περιβάλλον και οι συνθήκες. Αυτός είναι ο λόγος που θα ξαναπάς στην Κένυα;

 

A.C: Ακριβώς σε συνδυασμό ότι είναι και φθηνά. Αλλά αν υπήρχε η δυνατότητα θα πήγαινα κάπου λίγο καλύτερα σε ότι αφορά τις συνθήκες γιατί στην Κένυα είναι επικίνδυνα. Μπορεί να σε κλέψουν. Αν είχα αρκετά χρήματα για να διαθέσω θα επέλεγα τις Η.Π.Α στην Αριζόνα ή στο Saint Moritz στην Ευρώπη.

Χ.Κ :Στην Κένυα ξεκίνησες με έναν εβδομαδιαίο προπονητικό όγκο 160-180 χιλιομέτρων με το φως της ημέρας αλλά εσύ στην πορεία επιμένεις και κάνεις και νυχτερινά χιλιόμετρα, γιατί;

A.C: Όταν είχα στόχο στη κορύφωση της προετοιμασίας να φτάσω τα 240 χλμ δεν έβγαιναν μόνο την ημέρα, έπρεπε να κάνω και τριπλή προπόνηση, το βράδυ.

Χ.Κ: Άλλοι αθλητές το έκαναν αυτό, κι αν όχι τι σημαίνει αυτό, ότι εσύ έκανες το σωστό και εκείνοι;

A.C: Δεν είδα κανέναν αθλητή να τρέχει βράδυ, όχι. Μόνο εγώ. Απλά οι υπόλοιποι δεν πήγαιναν για τόσα πολλά χιλιόμετρα. Μου έχουν πει ότι υπάρχουν ελάχιστοι σαν τον Kiptum ο οποίος υπερέβαινε αυτά τα χιλιόμετρα. Πήγαινε στα 300 και πάνω. Και αυτός σίγουρα έκανε τη νύχτα. Αλλά οι αθλητές που γνώρισα την περίοδο που ήμουν εγώ εκεί κανένας δεν το έκανε αυτό.

«Έχω πει στην οικογένεια μου να είναι έτοιμοι γιατί μπορεί να χρειαστεί να με δουν να πεθαίνω»

Χ.Κ: Όμως αυτό ήταν και η αιτία για να δώσεις μια πραγματική μάχη για τη ζωή σου.

Α.C:Αυτό ήταν σίγουρα. Γιατί όταν κάνεις υπερβάσεις, δηλαδή ξεκινάμε από τα μηδέν χιλιόμετρα το 2024 και ξαφνικά μετά από έναν χρόνο είμαστε στην Κένυα το έχουμε πάει κατευθείαν από το 0 στο 100 και κάνω 240 χιλιόμετρα, το έχουμε τερματίσει εκεί πέρα. Και το σώμα γενικά χρειάζεται χρόνο για αυτές τις τεράστιες προσαρμογές. Και όντως, αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα που έκανα. Θα μπορούσε πολύ εύκολα κάποιος άλλος να το κάνει αυτό και να γίνει κάτι πολύ χειρότερο. Δεν ξέρω, ίσως είμαι πολύ τυχερός που δεν σκοτώθηκα εκεί πέρα.

X.Κ: Επειδή έχει σημασία κυρίως για τους νεότερους και λιγότερο έμπειρους δρομείς και έχει σημασία να σταθώ λίγο,τι έχεις να τους πεις μετά από αυτήν την περιπέτεια;

A.C: Μην το κάνει κανένας. Είναι τεράστιο ρίσκο. Ωστόσο αφού ρωτάς εμένα θα πρέπει να σου πω ότι δεν έχω μετανιώσει. Θα το ξαναέκανα γιατί ξέρω τον εαυτό μου και θέλω να δουλεύω στα όρια μου. Όταν θες να κερδίσεις τον Μαραθώνιο, να κάνεις την υπέρβαση χρειάζεται να ξεπερνάς τα όρια.

Χ.Κ: Aκόμη κι αν χρειαστεί να μην ξανατρέξεις ποτέ μαραθώνιο;

A. C: Ναι! Δεν θα το έλεγα ποτέ για κανένα άλλο αλλά εγώ είμαι πολύ ακραίος ως άνθρωπος. Έχω πει στην οικογένεια μου ότι στον τερματισμό να είναι έτοιμοι γιατί μπορεί να χρειαστεί να με δουν να πεθαίνω. Εγώ είμαι διατεθειμένος να το κάνω αυτό αλλά δεν θέλω ούτε να το κάνει, ούτε να το σκεφτεί κανείς άλλος αυτό γιατί είναι πολύ ακραίο.

Η κατάρρευση και η εισαγωγή στο νοσοκομείο για εξετάσεις

Το μεγάλο λάθος στην Αθήνα το 2025

Χ.Κ: Οκτώβριος του 2025, επιστρέφεις από Κένυα και ετοιμάζεσαι να μπεις στη φάση του φορμαρίσματος για τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Επομένως ο Amadeus που έχει επίδοση 2:28 τον Απρίλιο στο Ανόβερο, κάνει προετοιμασία έξι μήνες στη Κένυα και ανεβαίνει επίπεδο, έρχεται στην Αθήνα για να κερδίσει την κούρσα και γυρνάνε όλα ανάποδα. Τι πήγε λάθος;

A.C: Ναι έτσι έγινε. Να εξηγήσω τι συνέβη. Στην Κένυα είμαστε σε υψόμετρο 2.500 μέτρα. Οπότε αναγκαστικά δεν μπορούμε να πάμε σε ρυθμούς γρήγορους που θα πάμε όταν κατεβαίνουμε κάτω στο ύψος θαλάσσης. Δηλαδή, εγώ για να πιάσω το ρυθμό που ήθελα στον αγώνα, ο μέσος ρυθμός για το ρεκόρ διαδρομής που πήγα να χτυπήσω κατευθείαν, δηλαδή πήγα να χτυπήσω το ρεκόρ του Κώστα Γκελαούζου, για κάτω από 2:15, που είναι pace 3:12/km. Εγώ όταν πήγα στην Κένυα, το 3:12/km μέχρι και την τελευταία εβδομάδα δεν μπορούσα να το πιάσω για πάνω από 6 χιλιόμετρα σε υψόμετρο. Δηλαδή, δεν μπορούσα με τίποτα να πάω παραπάνω από 6 χιλιόμετρα σε αυτό το ρυθμό που στόχευα για τον αγώνα. Οπότε αναγκαστικά όλα μου τα long run γινόντουσαν σε ρυθμό πιο πάνω, δηλαδή το γρηγορότερο που πήγα ήταν 3:20 με 3:25/km σε 35 χιλιόμετρα προπόνηση. Οπότε, όταν κατεβαίνουμε κάτω στο ύψος θαλάσσης και πάμε ξαφνικά να φύγουμε για 42 χιλιόμετρα στο 3:15-3:20/km, το σώμα δεν το έχει κάνει ποτέ αυτό, ούτε για 10 χιλιόμετρα, γιατί δεν είχα τρέξει ούτε αγώνα 10 χιλιόμετρα γενικά. Σου λέει το σώμα, ώπα ρε φίλε, δεν έχω προλάβει να αφομοιώσω αυτά που μου δίνεις τώρα, δηλαδή δεν έπαιρνα σωστά τις ανάσες μου. Το σώμα δεν έχει συνηθίσει να τρέξει στο ρυθμό για τόσα πολλά χιλιόμετρα, επειδή δεν το έχει ξανακάνει ποτέ.

Στο 38ο χιλ. στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας το 2025

Χ.Κ: Σωστή είναι η εξήγηση που δίνεις ωστόσο το το γεγονός ότι δουλεύεις σε υψόμετρο και δουλεύεις σε ρυθμό 3:25-3:30, αυτό αυτομάτως σου δίνει σε επίπεδο θάλασσας γύρω στο 3.15-3.20, γιατί ακριβώς γι' αυτό το λόγο προπονείστε και στο υψόμετρο Αυτό είναι και το όφελος του υψόμετρου. Όταν λοιπόν θα τρέξεις σε θάλασσα, θα τρέξεις στο 3.15-3.20. Σωστά κινήθηκες προπονητικά αλλά αγωνιστικά δεν βγάζει νόημα.

Α.C:Πολύ σωστά. Το εντόπισες ακριβώς το θέμα. Έχεις απόλυτο δίκιο και αυτό σκέφτηκα και εγώ. Δηλαδή όταν βλέπω 3:25/km για 35 χιλιόμετρα σε υψόμετρο, με παλμούς που ήταν χαμηλοί, και με ανηφόρες κιόλας και είχα 200 χιλιόμετρα στα πόδια μου, λες, σίγουρα μπορείς να πας με 3:15, σίγουρα. Όμως μπορεί τα πόδια να μπορούνε αλλά η ανάσα δεν έχει συνηθίσει. Την ημέρα του αγώνα στο 5ο χιλιόμετρο κατάλαβα ότι δεν μπορώ να το κρατήσω δεν γινόταν, ήταν αδύνατο, γιατί το έβλεπα. Μέχρι αυτό το σημείο ήμουν μόνος μου τελείως, και βλέπω το ρολόι 16 λεπτά, ακριβώς, ή 15.59. Και λέω, εντάξει, το 3.12/km δεν το κρατάμε. Σκέφτηκα ότι εφόσον δεν μπορώ να σπάσω το ρεκόρ διαδρομής και να κερδίσω , να περιμένω να έρθει το πρώτο γκρουπ, γιατί συνήθως οι πρώτοι πάνε με ένα γκρουπάκι, και να κάτσω πίσω τους και την κατάλληλη στιγμή εαν μπορώ να βγω μπροστά στα τελευταία χιλιόμετρα του αγώνα. Αυτό ήταν το πλάνο στο μυαλό μου. Και λέω, ωραία, περνάω το πεντάρι, και αρχίζω εκεί και επιβραδύνω. Από το 3:12, πάω στο 3:20-25/km, και ουσιαστικά περιμένω να με πιάσουν. Και δεν έρχονται, περνάνε χιλιόμετρα, περνάνε, περνάνε, περνάνε, και στο 10ο περίπου έρχεται ένας μπροστά μου. Και κάθεται μπροστά μου. Και λέω, ωραία, πάμε με αυτόν τον ρυθμό, ένιωθα τα πόδια μου άνετα. Σκεφτόμουν ότι αυτός είναι ο ρυθμός του νικητή; Δηλαδή, σοβαρά τώρα, με αυτόν τον ρυθμό θα πάμε, αυτός είναι ο πρώτος; Όμως κάπου στο 15ο χλμ και ενώ όλα κυλούσαν πλέον άνετα για εμένα ένιωσα ένα δυνατό πόνο πλάγια στην κοιλιά, σαν να με πιέζει προς τα μέσα και να μην μπορώ να πάρω ανάσα. Δηλαδή, σαν να παίρνω ανάσα και να μην πάει όλη η ανάσα μέσα. Και λέω, τι γίνεται τώρα. Δεν γίνεται να τρέξουμε έτσι. Πονάει, είναι φρικτός ο πόνος αυτός. Και λέω, ας το δούμε λίγο, αν μπορώ να το κρατήσω εκεί. Ωστόσο δεν ήταν ανεκτό και έπρεπε να ρίξω και άλλο ρυθμό.

 

Χ.Κ: Αυτό σημαίνει ότι δούλευες πολύ κοντά στο δεύτερο κατώφλι; Δηλαδή, το γεγονός ότι οι ανάσες που ήταν τόσο ψηλές, η σπλήνα ουσιαστικά σε ενοχλούσε. Αυτό έχει να κάνει κυρίως με το γεγονός ότι ο ρυθμός δεν ήταν αυτός που μπορούσε να σηκωθεί από τα πνευμόνια. Αυτό αντιλαμβάνομαι. Θυμίζω επίσης για τους αναγνώστες μας, ότι εκείνη την ημέρα είχαμε 90% υγρασία. Ξεκίνησε o αγώνας με 92%-94%. Η στιγμή που περιγράφεις, στο 15ο χιλιόμετρο, η υγρασία έχει πέσει περίπου στο 88%-89%, αλλά πάλι είναι εξαιρετικά υψηλή για μαραθώνιο, με θερμοκρασία που πλέον έχει φτάσει τους 19 βαθμούς, και αν συζητάμε για θερμοκρασία όχι υπό σκιά, πάμε για 22-23 βαθμούς.

Α.C:Σωστά, σωστά. Εντάξει, εγώ πιστεύω ότι επειδή δεν έχω ξανατρέξει 10 χιλιόμετρα στο 3:12/km μέχρι εκείνο τον αγώνα, δηλαδή έχω πάει να κάνω κάτι που δεν το έχει ξανακάνει το σώμα σε αγώνα τώρα, κάτι το οποίο είναι λάθος, δηλαδή δεν μπορείς να βγεις για να τρέξεις τώρα μαραθώνιο και να μην έχεις τρέξει ποτέ σε αυτόν τον ρυθμό .Δεν νομίζω πάντως ότι είναι το κατώφλι.

«Η δουλειά στην Κένυα τώρα αποδίδει καρπούς»

Χ.Κ: Επομένως εκεί αντί να επικρατήσει η ωριμότητα του προπονητή Amadeus, επικράτησε η αθλητική ανωριμότητα του αθλητή Amadeus;

Α.C: Η απειρία θα έλεγα. Γιατί άμα είχα εμπειρία, θα έκλεινα τα εισιτήρια μου δύο μήνες πριν για να επιστρέφω από την Κένυα και όχι τον Οκτώβριο ώστε να αρχίσω να δουλεύω τον αγωνιστικό ρυθμό σε επίπεδο θαλάσσης. Και πιστεύω ότι αν το είχα κάνει, τον Νοέμβριο θα ήμουν στην αγωνιστική κατάσταση που βρίσκομαι τώρα.

Χ.Κ: Aρα μας λες ότι η δουλειά στην Κένυα αρχίζει τώρα να αποδίδει καρπούς;

Α.C: Ναι ακριβώς αυτό νιώθω ότι συμβαίνει αυτήν την περίοδο.

Χ.Κ: Eπιστρέφω στο Καλλιμάρμαρο, τερματίζεις 11ος πολύ μακριά από το στόχο σου. Οι σκέψεις του περνώντας τη γραμμή του τερματισμού;

A.C: Ήμουν εκνευρισμένος με τον εαυτό μου γιατί λέω ρε παιδιά, το είχα. Το είχα σήμερα. Αλλά οι ανάσες μου ήταν εκτός ελέγχου . Δεν είναι ότι μπορούσα να πάω πιο γρήγορα. Δεν μπορούσα. Αλλά πιστεύω ήταν καλό ότι δεν τα παράτησα. Γιατί πολλοί με περίμεναν στην γωνία γιατί είχα πει εγώ θα κερδίσω στον αγώνα και το ξέρανε πολλοί ότι το είχα πει αυτό. Και μετά όταν βγαίνεις ενδέκατος Έλληνας αντί για πρώτος πολλοί σου λένε τι μας έλεγες, είσαι πολύ πίσω από αυτούς. Φαίνεσαι τρελός στα μάτια των άλλων όταν δηλώνεις ότι πας για να κερδίσεις και τελικά κάνεις 2:35.Έτσι φαίνεται στα χαρτιά εκείνη τη στιγμή. ενώ εγώ ξέρω ότι δεν είναι αυτή η αλήθεια. Εγώ ξέρω τι έχει γίνει εκεί πέρα. Και λες μέσα σου απλά συνεχίζω ,επιστρέφω προπόνηση και τον επόμενο αγώνα θα τον κερδίσω.

Τερματισμός Καλλιμάρμαρο το 2025

Αποκάλυψη: «O K.Γκελαούζος είναι ένας από τους μέντορες μου»

Χ.Κ:Δεν θα ήθελα να μείνω τόσο στο τι προπονήσεις κάνεις άλλωστε είσαι ανοιχτό βιβλίο καθώς οι προπονήσεις ανεβαίνουν όλες στο strava αλλά κυρίως γιατί δεν έχει νόημα να αντιγράψει κάποιος την προπόνηση του Αmadeus βλέποντας μόνο αριθμούς ενώ δεν γνωρίζει την καθημερινότητα σου, την αθλητική σου αφετηρία και άλλες παραμέτρους που καθορίζουν ένα προπονητικό πρόγραμμα. Θέλω όμως να μείνω στο γεγονός ότι δεν έχεις προπονητή .Είσαι ο προπονητής του εαυτού σου αλλά έχεις πει ότι έχεις μέντορες χωρίς μέχρι σήμερα να τους αποκαλύψεις. Εγώ λοιπόν θα σε ρωτήσω. Ποιοι είναι αυτοί που σε καθοδηγούν προπονητικά ή σε συμβουλεύουν ; Έχει έρθει η ώρα να μάθουμε νομίζω.

Α.C:Δεν έχω πρόβλημα αλλα δεν ξέρω αν θέλουν οι ίδιοι.

Χ.Κ:Πρόκειται για αθλητές ή προπονητές;

A.C: Eίναι τρεις αθλητές εκ των οποίων ο ένας που βρίσκεται στην Βρετανία είναι και προπονητής.

Χ.Κ: Άρα οι άλλοι δύο είναι Έλληνες, πρόκειται για εν ενεργεία αθλητές;

A.C: Nαι είναι εν ενεργεία και ο ένας έχει το ρεκόρ διαδρομής της Αθήνας.

Χ.Κ: Μάλιστα, μεγάλη η εμπειρία του Κώστα Γκελαούζου γιατί πέρα από αθλητής γνωρίζουμε ότι τα τελευταία προπονεί αθλητές.

Α.C: Nα σου πω. Στον Κώστα ήμουν ειλικρινής. Του είπα εξαρχής ότι θέλω να σπάσω το ρεκόρ του. Εξήγησα ότι είναι λίγο κάπως όλο αυτό για σένα, επειδή δεν έχεις κάποιο όφελος να σου σπάσω το ρεκόρ αλλά αν θες μπορώ να σου λέω τι κάνω προπονητικά να ακούω την άποψη σου και να διαμορφώνω το πλάνο της επόμενης εβδομάδας. Ο Κώστας δέχθηκε να βοηθήσει και το ίδιο συμβαίνει και με τους άλλους δυο ενώ θα πρέπει να σου πω ότι στην συμβουλευτική ομάδα θα προστεθεί και ένας τέταρτος. Ακούω τις προτάσεις τους και στο τέλος καταλήγω εγώ στο πρόγραμμα. Όλο αυτό γίνεται καθαρά σε προσωπικό-φιλικό επίπεδο, δηλαδή δεν υπάρχει κάποια επαγγελματική σχέση ή οικονομικό αντάλλαγμα.

«Δεν υπάρχει προπονητής που μπορεί να πιστέψει περισσότερο σε εμένα από... εμένα»

Χ.Κ: Η επιλογή σου να μην έχεις προπονητή όπου πλέον έχεις φτάσει ένα επίπεδο που θα μπορούσες εύκολα να έχεις προπονητή γιατί έχει γίνει ;

A.C: Είναι πολύ καλή ερώτηση, δεν την έχει κάνει κανένας αυτή την ερώτηση.Θα σου πω λοιπόν. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος άλλος που θα κάτσει και θα ξέρει τόσο πολύ καλά τον εαυτό μου όσο εγώ. Εγώ εντάξει ήμουν και προπονητής και σχεδίαζα ατομικά πλάνα προπόνησης αθλητών αλλά εγώ ξέρω το ιστορικό μου πάρα πολύ καλά σαν αθλητής. Δηλαδή, έχω όλα τα δεδομένα τα κοιτάω καθημερινά. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος άλλος που θα είναι τόσο πωρωμένος με το να κάνει τον Αmadeus Πρωταθλητή Ελλάδος στο Μαραθώνιο και να κάνει τον Amadeus να σπάσει τα πανελλήνια ρεκόρ πιο πολύ από τον εμένα τον ίδιο. Είμαι πάρα πολύ πωρωμένος με αυτό το πράγμα και θα κάτσω για πάρα πολλές ώρες κάθε μέρα να αναλύσω την προπόνηση και να πλανάρω την επόμενη και να βάζω στόχους και αυτό δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος προπονητής που να το θέλει τόσο πολύ.Επίσης οι επιλογές μου δεν είναι τόσο πολλές. Δηλαδή, ποιον να εμπιστευτώ στην Ελλάδα; Δεν υπάρχει κανείς την Ελλάδα που να έχει αναδείξει κανέναν σοβαρό αθλητή. Απο το εξωτερικό ενω υπάρχουν δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να το στηρίξω. Από μόνος του εαν ερχόταν ένας καλός προπονητής και μου το έλεγε θα τον έβαζα σαν μέντορα εκτός αν μιλάμε για κάποιο μεγάλο όνομα που όντως σέβομαι και πάλι όμως νομίζω θα είχαμε μια διαφορετική σχέση .Δεν θα ήμουν αθλητής που ό,τι μου λέει το κάνω γιατί εγώ είμαι πολύ ιδιότροπος. Αν μου πει, ωραία, κανείς σήμερα 20 χιλιόμετρα και δεν ξέρει για ποιο λόγο το λέει αυτό εγώ πρέπει να το ρωτήσω, γιατί το ζητάς αυτό σε εμένα. Όποιος προπονητής και να είναι κι ας είναι ο καλύτερος προπονητής να έχει βγάλει όλους τους παγκόσμιους πρωταθλητές, εγώ θέλω να ξέρω ακριβώς για ποιον λόγο το κάνουμε αυτό το πράγμα. Ακόμα και στην Κένυα μου έλεγε ο προπονητής, σήμερα κάνουμε 20 χιλιόμετρα και του λέω, όπα, εγώ γιατί να μην κάνω 30 χλμ. αφού οι υπόλοιποι θα κάνουν ημιμαραθώνιο ενώ εγώ θα κάνω μαραθώνιο, γιατί να μην κάνω και εγώ το ίδιο αυτούς. Και όντως ο προπονητής άλλαζε άποψη και το δεχόταν. Οπότε καταλαβαίνεις ότι ακόμη και προπονητή θα είχα έτσι θα το δούλευα με συζήτηση όχι με ότι λέει ο προπονητής χωρίς εξήγηση.

Χ.Κ: Όταν λες σε έναν τετράκις πανελληνιονίκη με το ρεκόρ διαδρομής της Αθήνας όπως ο Γκελαούζος, ότι ξέρεις κάτι Κώστας ήρθα εδώ για να σε βγάλω από την κορυφή της ιστορίας του αγωνίσματος, πως το παίρνει;

Α.C: Εντάξει, εγώ το λέω, δεν ξέρω, εγώ μιλάω έτσι, ευθέως, το λέω ότι θέλω να σπάσω το ρεκόρ διαδρομής στην Αθήνα ,θέλω να σπάσω το πανελλήνιο ρεκόρ το 2:12 του Σπύρου Ανδριόπουλου και μετά θέλω να σπάσω το ρεκόρ του ημιμαραθωνίου κάτω από 1:03. Τους στόχους μου τους λέω. Ε, και τυχαίνει ο αδερφός μου να είχε γνωρίσει τον Κώστα, επικοινώνησα μαζί του και του το είπα αυτό ξεκάθαρα ότι θέλω να στο σπάσω, το ξέρω ότι δεν επωφελήσε κάτι αυτό αλλά αν θες μπορείς να με βοηθήσεις και ήθελε. Νομίζω και εγώ στη θέση του μπορεί να το έκανα και εγώ το ίδιο. Δηλαδή αν ερχόταν κάποιος με τόση θέληση που έχει πάει στην Κένυα, έχει έρθει κοντά στο θάνατο και τα δίνει όλα για να το κάνει και εγώ θα το έκανα για αυτόν.

Το sweet spot είναι το «κλειδί» για τον ρυθμό στα easy runs

X.Κ: Νομίζω ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία να σε ρωτήσω για τις λεπτομέρειες του προπονητικού σου προγράμματος, αφενός γιατί είσαι «ανοιχτό βιβλίο» καθώς όλες οι προπονήσεις σου ανεβαίνουν στο Strava και δεν κρύβεις τίποτα και αφετέρου γιατί ακόμη κι αν κάποιος θέλεις να αντιγράψει το πρόγραμμα σου και να το προσαρμόσει στους ρυθμούς του δεν γνωρίζει πώς βγήκε αυτό το πρόγραμμα για εσένα, ποια είναι η καθημερινότητα σου, πώς αισθάνεσαι κτλ. Επομένως η μόνη ερώτηση που θέλω να σου κάνω για το προπονητικό σου πρόγραμμα είναι για τα easy runs.Πόσο αργά είναι;

A.C: Πολύ σωστά δεν είναι τόσο απλό να αντιγράψεις απλά ένα πρόγραμμα ενός αθλητή. Το easy run το έχω βγάλει ακριβώς, το πόσο easy θα είναι το easy. Υπάρχει λόγος γι'αυτό. Επειδή στην Κένυα είχα βάλει πολύ όγκο τα easy ήταν πάρα πολύ αργά. Απλά τρέξε όσο πιο αργά γίνεται για να ξεκουραστεί το σώμα και πήγαινα μερικές φορές με ρυθμό 7:00/km αλλά είδα ότι αυτό στην τελική δεν με βοήθησε. Δηλαδή όταν επέστρεψα στην Αθήνα κοιτάω τα 240 χιλιόμετρα/εβδομαδιαίως και πολλά από αυτά ήταν αργά και αυτό δεν νομίζω ότι με βοήθησαν τόσο πολύ. Εάν έκανα ένα κλικ λιγότερα, αλλά πήγαινα πιο γρήγορα νομίζω ότι θα με βοήθησε πιο πολύ. Πιο moderate χιλιόμετρα, πιο steady χιλιόμετρα ,όχι τόσο αργά. Είδα τις προπονήσεις μου ξανά πριν κάνω το 2:28 στο Ανόβερο και είδα ότι τα easy μου ήταν αυστηρά 4:59/km όλα κάτω από 5:00 αλλά όχι πολύ κάτω. Και σκέφτηκα ότι αφού έκανα 2:28 Μαραθώνιο με αυτά τα easy,τώρα που έχω βελτιωθεί και πάλι προετοιμάζομαι για το Ανόβερο με στόχο κάτω από 2:20, θα κάνω τα easy πιο γρήγορα. Έτσι τα easy μου πλέον βγαίνουν 20 δευτερόλεπτα πιο γρήγορα απ’ ότι πέρυσι στο 4:39/km με στόχο για αγωνιστικό pace κάτω από 3:20/km

X.K: Eπομένως τα easy σου είναι 1 λεπτό και 20 δευτερόλεπτα πιο αργά απο marathon pace;

A.C: Nαι, σε αυτό το σημείο νιώθω ότι αφομοιώνω τα προπονητικά ερεθίσματα από τις ποιοτικές προπονήσεις και από την άλλη ότι είναι ικανός ο ρυθμός αυτός για να μου δώσει το χώρο της αποκατάστασης.

«Αυτά είναι τα συμπληρώματα και το διατροφικό πρωτόκολλο μου»

Χ.Κ: Πάμε στη διατροφή. Σε αντίθεση με το προπονητικό πρόγραμμα εδώ θα ήθελα να μας πεις αναλυτικά το διατροφικό σου πρόγραμμα καθόλη τη διάρκεια της ημέρας.

Α.C:Λοιπόν για να καταλάβετε τι γίνεται με τη διατροφή μου εγώ έχω στόχο το Σάββατο πριν τον Μαραθώνιο της Αθήνας που θα είναι 8 Νοεμβρίου δηλαδή στις 7 Νοεμβρίου να ζυγίζω 61 κιλά και αφού έχω φάει το τελευταίο μου γεύμα. Δηλαδή πλήρως υδατανθρακωμένος. Επομένως θέλω το βάρος μου να είναι περίπου στα 59 κιλά. Έτσι όπως το ανέλυσα για να φτάσω σε αυτό το βάρος πρέπει να χάνω κάθε μέρα 200 θερμίδες κάτω από αυτές που έχω που χρειάζομαι. Ο βασικός μεταβολισμός μου είναι στις 1600 θερμίδες συν ό,τι βγει από το ρολόι ή από τις προπονήσεις .Βγάζω λοιπόν τα νούμερα μαζί και κοιτάω πόσες θερμίδες είναι και αφήνω να μείνουν στο τέλος της κάθε μέρας 200 θερμίδες λιγότερες. Αυτό γίνεται όλες τις μέρες εκτός από το Σάββατο γιατί εκεί φουλάρω για το long run μόνο τότε δεν το ακολουθώ. Οπότε θέλω κάθε μέρα να είμαστε 200 θερμίδες λιγότερες. Εγώ γενικά επειδή έχω θέματα με το στομάχι δεν μπορώ να φάω πριν την προπόνηση ή πριν τον αγώνα ειδικά το πρωί γι' αυτό τρώω το βράδυ και στην πρωινή προπόνηση πάω χωρίς να έχω φάει οπότε το πρωί θα φύγω από το σπίτι «άδειος». Το μόνο πράγμα που θα κάνω είναι ότι στις δυνατές προπονήσεις θα πάρω ένα drink mix της Μaurten μέσα στην προπόνηση ενώ επίσης πριν από δυνατές προπονήσεις παίρνω και καφεΐνη απο pre-workout ρόφημα.

X.K: Ποια είναι η σχέση σου με τα συμπληρώματα, τι παίρνεις;

A.C: Θα στα πω όλα. Σημείωνε. Ροδιόλα 900mg, δυο χάπια Vo2max πριν από δυνατές προπονήσεις. Στους αγώνες προσθέτω πριν Bicarb της Μaurten δύο ώρες πριν, Nomio και Βeet it, τρεις ώρες πριν. Σε εξαιρετικά μεγάλες και δυνατές προπονήσεις που προσομοιώνουν με αγώνα θα βάλω Βicarb και Νοmio. Στις εύκολες προπονήσεις π.χ 20 χλμ σε ανηφόρες δεν τρώω τίποτα, δε παίρνω gel. Επιστρέφοντας θα φάω πρωινό, το οποίο είναι σταθερό πάντα τις καθημερινές και αλλάζει μόνο το Σ/Κ λόγω του long run. To πρωινό περιλαμβάνει 30-50 γρ. βρώμης 500 ml γάλα, συν 500 ml γάλα με σκουπ πρωτεΐνης και κρεατίνης, 200 γρ. γιαούρτι και μια μπανάνα. Βγάζουν περίπου 1000 θερμίδες.

Χ.Κ: Αρκετή πρωτεΐνη γιατί;

A.C: Ημερησίως φτάνω πάνω από 200 γρ. πρωτεΐνης και είμαι 64.7 κιλά αυτή την περίοδο. Έχω δει ότι όταν τρώω λιγότερο πρωτεΐνη, οι μύες μου είναι πιο πιασμένοι.

Χ.Κ: ‘Αλλα συμπληρώματα;

A.C: Ναι φυσικά. Μετά το πρωινό βάζω τα εξής. L-citrulline malate, omega-3, multivitamin,Κουρκουμά, Σίδηρο με βιταμίνη C, μαγνήσιο, κολλαγόνο, ηλεκτρολύτες και έξτρα βιταμίνη C ενώ πριν τον αγώνα παίρνω imodium γιατί έχω θέματα με το στομάχι.

X.K: Kαι με τους υδατάνθρακες στη διατροφή σου;

A.C: Mεσημεριανό και βραδινό έχω συνήθως μια μερίδα κοτόπουλο ή ψάρι ή μοσχάρι μαζί με κινόα ή γλυκοπατάτα στις πρώτες ημέρες της εβδομάδας, προς Τετάρτη-Πέμπτη τα αντικαθιστώ με ρύζι και Παρασκευή-Σάββατο στρέφομαι στα μακαρόνια. Δεν θελω να φορτώνομαι από την αρχή της εβδομάδας με πολλούς υδατάνθρακες, έτσι ώστε οι μύες να είναι ελεγχόμενα άδειοι και πλησιάζοντας προς το long run να φορτώνω μακαρόνια για υπερπλήρωση γλυκογόνου στους διψασμένους μύες. Πρόκειται για μια ελεγχόμενη αποφόρτιση από υδατάνθρακες έως τα μέσα της εβδομάδας και μετά κορυφώνω. Το Σάββατο πριν το long run της Κυριακής τρώω τα εξής: 7:45 πρωινό με 1 μπανάνα, 1 beet it και δυο φέτες τοστ. Στις 12:45 μεσημεριανό με 350-400 γρ. μακαρόνια, 300 γρ. κοτόπουλο φιλέτο και 1 μπανάνα. Στη 13:45 δυο σκουπ μαλτοδεξτρίνης για υδατάνθρακα με 8 φέτες ψιχατοστ και ηλεκτρολύτη. Στις 16:45 δυο σκουπ μαλτοδεξτρίνης με 3 φέτες ψιχατοστ. Στις 17:15 δυο σκουπ rice flower, είναι μικρά κομμάτια ρυζιού και με μια ψίχατοστ. Πρόκειται για το τελευταίο μου γεύμα της ημέρας και έχω συμπληρώσει περίπου 500γρ.υδατάνθρακα. Σε αυτό το σημείο νιώθω καλά. Εάν πάρω περισσότερους υδατάνθρακες,νιώθω βαρύς, εάν πάρω λιγότερους νιώθω άδειος.

 

Χ.Κ: Επομένως για να τα συνοψίσουμε πριν απο δυνατό long run ή αγώνα βρίσκεσαι στα 8 γραμμάρια υδατάνθρακα ανά κιλό σωματικού βάρους και περίπου 3 γραμμάρια πρωτεΐνης αντίστοιχα. Με το νερό ποια είναι στρατηγική σου;

A.C: Ναι σωστά τα περιγράφεις αυτή περίπου είναι η αναλογία υδατάνθρακες: πρωτεΐνη. Κατά τη διάρκεια της προπόνησης δεν πίνω πολύ νερό και αυτό γιατί την προηγούμενη ημέρα πάω γεμάτος, πίνω πολύ νερό. Εάν έχει ζέστη και έχω ιδρώσει μπορεί να φτάσω 5-6 λίτρα την ημέρα. Οπότε ξέρω ότι όταν μπαίνω στην προπόνηση δεν έχω ζητήματα ενυδάτωσης. Ενδεικτικό είναι ότι δεν έχω πάθει ποτέ κράμπα.

Το Α’ μέρος της συνέντευξης Clements αναμφισβήτητα είναι ενδιαφέρον ωστόσο το δεύτερο μέρος που πρόκειται να δημοσιευθεί την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου αναμένεται να προκαλέσει στιβικό «σεισμό» με αποκαλύψεις και σοβαρές καταγγελίες με αναφορές σε συγκεκριμένα πρόσωπα.